Góralka czyta

  ,,Sekrety niemal zawsze wychodzą na jaw..." Krzysztof Krawczyk w utworze zatytułowanym Pamiętam ciebie z tamtych lat śpiewał: Zamknij świat na klucz, wróć do mnie/ Żal za siebie rzuć, wróć do mnie… A co, jeśli najtrudniej powrócić do samego siebie? To pytanie głośno rozbrzmiewa na kartach Powrotu – najnowszej powieści mistrza romantycznych historii, Nicholasa Sparksa opublikowanej nakładem Wydawnictwa Albatros 27.01.2021 roku. Pisarz z właściwym dla siebie rozmachem uczynił narratorem Trevora Bensona – lekarza, który podczas misji w Afganistanie zostaje ciężko ranny, czego skutkiem są blizny na ciele i duszy zarazem. Przychodzi mu zmagać się z zespołem stresu pourazowego, zwanym w skrócie PTSD. Na domiar złego, jego dziadek Carl umiera, zostawiając wnukowi w spadku wymagający remontu dom, pszczele ule pełne miodu i gorzkie jak piołun sekrety, z którymi wiążą się losy dwóch kobiet, niepostrzeżenie wkraczających w życie medyka. Jak poradzi on sobie z tak różnorodnym i ciężkim b...

  Oto mój gość: kulturoznawca, plastyk, ikonografka, a zarazem poetka oraz pisarka. Słowem: kobieta jedyna w swoim rodzaju, acz o wielu twarzach – Bianka   Kunicka Chudzikowska. Biorąc pod uwagę niniejszą prezentację, naszą rozmowę chciałabym zacząć od próby zdefiniowania kobiety, wszak jest Pani najjaśniejszym w moim przekonaniu dowodem, że ujęcie jej w ramach  kulturowych nie jest łatwe. Jak więc postrzega Pani kobietę – a co za tym idzie – pogląd jakoby była to słaba płeć? Trudne pytanie, bo patrząc przez pryzmat historii, to niewątpliwie kobieta i jej pozycja w społeczeństwie na przełomie wieków bardzo się zmieniała. Dzisiaj aż trudno uwierzyć, że jeszcze relatywnie niedawno kobiety nie miały praw wyborczych, prawa decydowania o sobie czy kształcenia się. Pominąwszy fakt, że do dzisiaj nasz świat jest bardzo patriarchalny, a czasy, w których żyjemy pokazują, że jeszcze na wielu płaszczyznach pozbawia się nas głosu, a przynajmniej próbuje, to jednocześnie sądzę, że kob...

Oto mój gość: nie mieszka w Laponii, a w Poznaniu, nie ma bujnej, długiej i białej brody, lecz gładką twarz. Nie nosi też charakterystycznego czerwonego stroju, ale jego znakiem rozpoznawczym jest coś o niebo piękniejszego: wielkie, gołębie i z całą pewnością czerwone serce, które gotowe jest bezinteresownie pomagać. Słowem: pomysłodawca i założyciel akcji Listy do Mikołaja – Zbigniew Reiss.   Biorąc pod uwagę niniejszą prezentację, naszą rozmowę chciałabym zacząć od próby zdefiniowania altruizmu i empatii. Jaki Pana zdaniem mają one wydźwięk obecnie? Nie będę tutaj cytował sztampowych definicji empatii czy altruizmu, bo przecież każdy je zna. Choć bez wątpienia to cechy, które w obecnych czasach są na wagę złota. Czy Grinch chce popsuć Gwiazdkę tylko po to, by Mikołaj mógł ją uratować? Nie bez przyczyny zadaję to pytanie w z pozoru tylko żartobliwym tonie, wszak uratował Pan już - zwłaszcza dzieciom - niejedne Święta Bożego Narodzenia… Przyznam szczerze, że nie wiem kto to je...